Na 33 jaar gewerkt te hebben bij de plaatselijke bakker, besluit Jolanda in 2022 het roer drastisch om te gooien. Ze solliciteert op de functie van activiteitenbegeleider zonder enige ervaring in de zorg. ‘Mijn nichtje werkte al bij De Blinkert en zei: Jij kunt dit goed, dat weet ik zeker.’

‘Zelf twijfelde ik enorm of ik dit wel moest doen. Daarom heb ik eerst een dagje meegelopen voor ik definitief solliciteerde. Maar dat voelde meteen zo goed, dat het voor mij wel duidelijk was dat ik dit moest doen.’ Jolanda vertelt: ‘Toen ik vluchtelingen uit Oekraïne in mijn eigen huis opving, gaf het zo’n fijn gevoel dat je iets voor iemand anders kunt betekenen. Dat gevoel ervaarde ik hier bij De Blinkert ook direct en gaf voor mij de doorslag. Ik ga altijd naar mijn werk met de insteek: als ik iemands dag een beetje blijer heb kunnen maken, dan is mijn dag al geslaagd.’

Terug de schoolbanken in

Het eerste half jaar draait Jolanda mee als onervaren kracht en gaat ze nog niet naar school. ‘Als je nog nooit in De Blinkert bent geweest, weet je niet dat deze wereld ook bestaat. In mijn beginperiode liep ik een volledige maand mee met mijn praktijkopleider om goed te begrijpen wat er van mij werd gevraagd en de cliënten beter te leren kennen.’

Na een half jaar blijkt dat Jolanda goed op haar plek zit. Ze krijgt een werk- en leertraject aangeboden van twee jaar en start aan het MBO Amersfoort met de opleiding Maatschappelijke Zorg niveau 4. Eén dag in de week gaat ze naar school en verder werkt ze 24 uur per week op twee verschillende afdelingen in De Blinkert. ‘Ik ben 20 uur aanwezig op de werkvloer en krijg 4 uur voor mijn schoolopdrachten.’

Het hoofdstuk ‘naar school’ was al even geleden. En hoewel alle begin moeilijk is, is ze nu toch heel blij met deze stap. ‘In het begin keek ik vooral naar de mens. Ik dacht: ‘Ik heb geen oordeel, ik weet het niet. Ik ben er gewoon voor jou. Alle mensen zijn wie ze zijn.’ Dat ze hier verblijven, is omdat het slecht ging in het leven. Heel veel cliënten begrijpen echt wel waarom ze hier zijn. Maar op een gegeven moment moet je je natuurlijk toch gaan verdiepen in achtergronden en situaties. Dankzij mijn opleiding herken ik bepaald gedrag nu sneller, waardoor ik het beter kan plaatsen en ook adequater kan handelen.’

Mensenmens

Het leukste aan haar werk, vindt Jolanda het één-op-één contact met de cliënten. ‘Ik ben echt een mensenmens.’ Zo is ze weleens een dagje naar de dierentuin geweest met iemand. ‘Dan leer je mensen echt kennen en bouw je een bijzondere band op.’ Wat doet ze nog meer als activiteitenbegeleider? ‘Mijn dag vult zich vanzelf. Ik begin vaak met de rapportages die mijn collega heeft gemaakt om te kijken wat ik kan doen. Op maandag en dinsdag kook ik bijvoorbeeld altijd in de huiskamer. Eten werkt heel verbindend en daar wil iedereen wel bij helpen. Een huiselijke sfeer creëren op de afdeling is belangrijk. Ik ben wel in hún huis en kom hier iets doen. Maar ik vind het ook belangrijk dat cliënten de vrijheid voelen om ‘nee’ te zeggen tegen activiteiten. Ik begrijp heus wel dat je niet altijd zin hebt in een bingoavond of blokje om. Dat hebben we allemaal weleens.’

Blijven leren

‘Wat heel fijn is aan De Blinkert, is de open cultuur. Je kunt collega’s altijd om hulp en feedback vragen. Ik vind het ook heel fijn om feedback te krijgen, daar leer ik ook weer van. Ik schakel veel met de Medewerker Welzijn, die is heel de dag op de huiskamer en ziet veel gebeuren. De VIG’ers en verpleegkundigen op de afdeling kijken echt naar de persoon en het zorgplan. We versterken elkaar vanuit verschillende invalshoeken.’

Zo vertelt Jolanda over een cliënt die manisch-depressief is en zich soms liever zich terugtrekt op haar kamer in bed. De zorgzame Jolanda bekommert zich over deze mevrouw en wil haar graag in de watten leggen. ‘Ik wilde haar lekker toestoppen met een dekentje en het behaaglijk voor haar maken. Toen zei een collega later: ‘Dat willen we eigenlijk niet. Deze mevrouw heeft juist een vast dagritme nodig om in een up-flow te komen. Overdag in bed liggen is niet bevorderlijk voor haar.’ Ik ben blij dat mijn collega mij dan meeneemt in het zorgplan, zodat ik ook op een goede manier bijdraag aan het proces. Maar dat zorgzame zit nu eenmaal in mij. En het blijft lastig om die balans soms te vinden hoor. We stimuleren hier zelfredzaamheid. Zo moet ik de koffiepot bijvoorbeeld laten staan, want dat moet iedereen gewoon zelf pakken. Iets wat ik echt heb moeten leren.’