Als je al 12 jaar lang bij hetzelfde verpleeghuis werkt, dan heb je behoorlijk wat zien veranderen. Dat geldt ook voor Willeke die in 2012 haar carrière in de zorg voortzette bij Buitenhaeghe in Almere. ‘Toen ik hier kwam werken, was Buitenhaeghe nog een bejaardenhuis. Bij die bewoner ging je brood smeren en bij de andere bewoner maakte je het bed op. Dat is tegenwoordig echt wel anders. We zijn nu een verpleeghuis waar mensen wonen met complexe zorgvragen en dat vraagt om heel andere kennis en vaardigheden.’

Op haar vijftiende maakte Willeke bewust de keuze voor de zorgopleiding MDGO-VZ. Deze bestaat inmiddels niet meer, maar toen al deed ze veel ervaring op in de gehandicaptenzorg, de ouderenzorg en de kraamzorg. ‘Ik dacht dat de kraamzorg echt iets voor mij was. Na mijn opleiding heb ik ook drie jaar gewerkt als kraamverzorgster, maar ik merkte al snel dat de ouderenzorg mij veel meer trok. Ik vind het een uitdaging om uit te zoeken hoe je goed met iemand kunt omgaan, als het bijvoorbeeld niet klikt. Hoe zorg ik ervoor dat iemand zich wel laat wassen of zijn medicatie inneemt? Daarnaast weet je dat deze doelgroep waarschijnlijk nooit meer ergens anders gaat wonen. Dan is het juist heel fijn dat je iets voor hen mag betekenen in deze laatste fase van het leven.’

Toe aan de volgende stap

Inmiddels werkt Willeke als regieverpleegkundige op de afdeling Verzorging 3 in Buitenhaeghe. ‘Ik heb me opgewerkt in stapjes,’ vertelt ze. ‘In 2012 ben ik aangenomen als helpende met een flexibel contract. Het werk vond ik erg leuk en ik wilde graag blijven. Toen ben ik naar de teamleider gestapt en heb ik gevraagd of ik een vaste aanstelling kon krijgen als helpende. Dat lukte en ik werd zelfs helpende plus. Op een gegeven moment merkte ik dat ik me verder wilde ontwikkelen in mijn vak. In overleg ben ik toen de opleiding Verzorgende IG gaan volgen waar ik in 2016 voor ben geslaagd.’

Heftige periode

Willeke blijft leergierig en ziet ruimte om door te groeien. In 2019 begint ze aan de mbo-opleiding verpleegkunde. ‘Dat was wel bikkelen, mede dankzij Corona. Ik moest al mijn vakken online volgen, het was hier in het verpleeghuis erg hectisch en angstig en ik vond ook de inhoud van de opleiding pittig. Als ik nu terugkijk op die periode, denk ik: ‘Wow, hoe heb ik dat allemaal gedaan?’
Na twee jaar slaagt Willeke als verpleegkundige, maar ze merkt dat alles er toch aardig heeft ingehakt. ‘Aan het eind van de opleiding, raakte ik alsnog uit de running. Ik ben er een poosje uit geweest en toen ik terugkwam heb ik gevraagd of ik op een andere afdeling mocht werken. Gewoon als frisse, nieuwe start.’ Willeke komt terecht op de derde etage en start hier als leerling-verpleegkundige. Na een aantal wisselingen in het team ontstaat er een vacature voor regieverpleegkundige. Willeke besluit haar kans te pakken. Mede dankzij haar ruime ervaring en doorzettingsvermogen krijgt ze de baan.

Van piepersysteem tot katheters verwisselen

‘De meeste mensen denken dat je als regieverpleegkundige vooral een kantoorbaan hebt, maar dat is echt niet zo. Ik spring nog regelmatig bij aan het bed,’ vertelt Willeke. ‘Dat vind ik eigenlijk ook wel heel leuk, die afwisseling. Vanuit mijn rol sta ik tussen het team op de afdeling en de teamleider. Mijn belangrijkste taak is ervoor te zorgen dat de zorgprocessen rondom een bewoner goed lopen. Waar je dan aan moet denken? Nou, bijvoorbeeld dat verpleegtechnische handelingen goed worden uitgevoerd of dat de medicatiedeling kloppend is. Als dat niet goed gaat, dan zit ik er bovenop. Verder monitor ik de zorgplannen van de persoonlijk begeleiders, plan ik multidisciplinaire overleggen in en heb ik regelmatig contact met familie om belangrijke zaken te bespreken.’

Haar baan is enorm veelzijdig en er komen altijd nieuwe dingen bij kijken. ‘De ene dag ben ik bezig met het oplossen van de foutmeldingen van het nieuwe piepersysteem en de volgende dag geef ik training in persoonlijke begeleiding aan collega’s. Je moet wel een beetje flexibel zijn voor deze baan, want elke dag is anders. Dat maakt het ook zo leuk.’ Op de vraag of haar relatie met bewoners is veranderd, geeft ze aan dat het inderdaad anders is. ‘In plaats van dat ik elke dag aan hun bed sta, zoeken zij nu mij op in mijn kantoor voor een gesprekje.’

Op haar plek

Voorlopig zit Willeke prima op haar plek. ‘Het is gezellig bij ons in huis. Dat heeft na Corona even tijd nodig gehad, maar nu klopt het weer. Ik word blij van de vrolijke gezichten van collega’s en bewoners op de afdeling. En ik ben nog altijd trots dat het Leger des Heils omkijkt naar álle mensen in de samenleving. Er zijn altijd mensen die complexe zorg nodig hebben, die nergens terecht kunnen als ze bijvoorbeeld worden ontslagen uit het ziekenhuis. Wij vangen die mensen dan op en bieden hen een waardig thuis. We zijn toch allemaal mens. Hoe je ook in elkaar zit, wie je ook bent. Wij zijn er voor iedereen. Dat vind ik prachtig.’