Dat werken in een verpleeghuis saai is, ontkracht Wilma direct. ‘Onze bewoners zijn geweldig. Zij hebben al veel meegemaakt en hebben de meest interessante verhalen. De mensen hier kunnen vaak niet veel meer. Elk stapje extra dat jij voor hen zet, maakt hen dankbaar en blij. Daar doe ik het voor. Een huiskamer vol vrolijke bewoners!’

Wilma werkt al meer dan dertig jaar in de zorg, maar is er wel een tijdje uit geweest. In 2017 doet ze vrijwilligerswerk op de derde etage van Buitenhaeghe. ‘Ik merkte direct dat het hier enorm liefdevol was. In andere verpleeghuizen liggen mensen soms heel de dag op bed. Dat gebeurt hier echt niet. Wij bieden juist veel verschillende activiteiten aan bewoners. Als vrijwilliger zag ik al dat Buitenhaeghe anders was.’

Mijn roeping

‘Ik wilde terug in de ouderenzorg, maar ik kon het op dat moment fysiek niet aan,’ vertelt Wilma. ‘Ik was in die tijd erg zwaar en kon door problemen aan mijn voeten onmogelijk in de zorg werken.’ Ze zet alles op alles om haar doel na te streven en valt heel veel af. ‘Ik moest alleen nog een baan vinden.’ Op een gegeven ogenblik ziet ze een advertentie van Buitenhaeghe op Facebook voorbijkomen met een vacature voor leerling Verzorgende IG/Maatschappelijke Zorg mbo-3 op de derde etage. ‘Ik dacht: dit is mijn roeping.’

‘De derde is gewoon mijn afdeling’

Nog altijd vind je Wilma op de afdeling Verzorging 3. Inmiddels als gediplomeerde Verzorgende IG. ‘De derde is gewoon mijn afdeling. Ik werk met leuke collega’s en vind de bewoners fantastisch. De zorgvragen van onze mensen zijn te complex voor andere verpleeghuizen. Daarom kunnen ze vaak alleen bij ons terecht. Meestal is het een combinatie van problematiek. De zorgvraag is lichter in vergelijking met andere afdelingen in Buitenhaeghe, maar de gemene deler is dat eigenlijk alle bewoners op de afdeling (beginnend) dementie hebben.’
Dat de zorg verandert en dat Buitenhaeghe meebeweegt in specialistische verpleeghuiszorg, ziet ook Wilma. ‘De meeste mensen komen steeds zwaarder binnen. Dat komt ook doordat mensen langer thuis wonen en ziektebeelden te laat worden opgespoord of aangepakt. Zo heb ik me laatst nog hard gemaakt voor een bewoonster met meerdere ziektes. In het ziekenhuis werd niet alles opgepakt. Dat vond ik echt niet kunnen. Ik ben voor haar op mijn strepen gaan staan om wél alles aan te pakken.’

‘Mijn vijf bewoners’

Als Verzorgende IG coördineert Wilma de zorgtaken en voert die ook uit. ‘We hebben twee gangen op de afdeling: de Spoorzijde en de Wijkzijde. Ik pak altijd één gang en start daar met het uitdelen van medicatie en het uitvoeren van ADL-taken, zoals wassen, aankleden en het verzorgen van bewoners. Als ik eerder klaar ben dan mijn collega, loop ik vaak nog naar de andere gang om daar te helpen. Daarna duik ik mijn kantoor in om zaken te regelen voor ‘mijn’ vijf bewoners waar ik persoonlijk begeleider van ben. Voor deze mensen ben ik het aanspreekpunt voor familie, maar regel ik ook allerlei zaken zoals afspraken met een kapper, pedicure of arts.’
Die één-op-één begeleiding vindt Wilma ontzettend leuk. ‘Ik vind het heerlijk om mensen te helpen,’ vertelt ze. ‘We zien dat bewoners een paar maanden de tijd nodig hebben om te wennen aan hun nieuwe omgeving. Ik vind het belangrijk dat ik er dan echt voor ze ben. Je weet: een verpleeghuis is het laatste stukje van het leven. Dan verdien je toch VIP-verzorging en kwaliteit van leven? Als ik daar aan kan bijdragen, nou heel graag!’

Geloof vanuit het hart

Dat je hart soms geraakt wordt in de zorg, blijkt wel uit het verhaal dat Wilma vertelt over een bijzondere bewoner. ‘Deze meneer was al heel lang Heilsoldaat toen hij bij ons kwam wonen. Ik heb destijds aangegeven dat ik hem graag persoonlijk wilde begeleiden om van hem te leren. Ik ben gelovig, maar niet gelovig opgevoed. Ik dacht daarom altijd dat ik geen echte ‘kern’ had. De vele gesprekken met hem hebben mij geleerd dat het daar niet om draait. Maar dat mijn persoonlijke geloof en vertrouwen in God voldoende zijn. Nog altijd ben ik hem daar enorm dankbaar voor. Waar ik hem begeleidde in zijn dagelijks leven, leidde hij mij in mijn geloof.’ Als bewoners het moeilijk hebben, vraagt Wilma nu of ze met hen mag bidden. ‘Dat het dan ook mag en dat ze het toelaten, dat vind ik echt een cadeau.’