Henrita wilde eigenlijk dierenarts worden, maar koos uiteindelijk voor de opleiding verpleegkunde. ‘Daar heb ik nog geen moment spijt van gehad.’ Tijdens haar studie komt Henrita voor het eerst in aanraking met het Leger des Heils. ‘We waren op studiereis in Boedapest en gingen langs bij de dak- en thuislozenopvang. Ik dacht meteen: met deze mensen wil ik werken!’

Bij thuiskomst zoekt Henrita direct naar stages als verpleegkundige bij het Leger des Heils. ‘Ik wist helemaal niet of dat überhaupt kon.’ Tot haar grote geluk vindt ze een stage bij specialistisch verpleeghuis De Blinkert in Baarn. ‘Op dat moment had ik geen idee wat ik kon verwachten, maar ik had wel direct door dat het een uitdagende werkomgeving zou zijn.’ Inmiddels zijn we drie jaar verder en zit ze nog altijd op haar plek.

‘Alles uit balans’

‘De Blinkert is geen standaard verpleeghuis’, vertelt Henrita. ‘Bij ons verblijven mensen met multiproblematiek. Cliënten hebben een lichamelijke zorgvraag in combinatie met bijvoorbeeld psychiatrie, een verslaving, dak- en thuisloosheid, schulden of zorgmijding. Die combinatie is soms best ingewikkeld. We hebben echt te maken met pittige problematiek. Wonden verzorgen bij iemand met borderline of schizofrenie kan een behoorlijke uitdaging zijn. De ene dag reageert iemand heel normaal, terwijl de volgende dag al jouw zorg en hulp wordt geweigerd. Op dat moment is alles uit balans en moet je als verpleegkundige creatief zijn en goed kunnen schakelen. Pak ik toch eerst de lichamelijke zorg aan of ga ik aan de slag met het psychische gedeelte?’

Ik mag naast je staan

Juist de afwisseling in haar werk maakt dat Henrita elke dag weer met plezier gaat. ‘Ik houd wel van een beetje reuring en sta nergens meer van te kijken. Mijn nuchtere instelling helpt me daar denk ik wel bij. Ik vind het speciale contact dat je met onze cliënten hebt gewoon heel erg leuk.’ Zo begeleidt Henrita een cliënt met diabetes, maar blijft hij toch stug doorroken en cola drinken. Dat leidde uiteindelijk tot het amputeren van zijn vierde teen. ‘Ik ben met hem meegegaan naar het ziekenhuis, omdat hij het zelf toch best wel spannend vond. Dat iemand je dan vraagt en het vertrouwen geeft om bij zoiets persoonlijk aanwezig te zijn, vond ik heel bijzonder. Op dat moment ervaarde ik dat ik echt iets voor hem kon betekenen en naast hem kon gaan staan. In het ziekenhuis waren ze toch vrij oordelend naar hem. ‘Ja, meneer u blijft ook gewoon doorroken. U weet dat dit dan het gevolg is.’

Henrita vertelt verder: ‘Natuurlijk is het ook ons doel om mensen een gezondere leefstijl aan te meten, maar wij proberen wel te werken zonder oordeel. Omdat we weten dat er vaak veel meer schuilgaat in de levens van onze cliënten. In plaats van alleen maar diagnoses te zien, proberen wij juist de mens te zien. Ik zie vooral iemand die heel veel heeft meegemaakt en juist onze zorg en aandacht goed kan gebruiken. Omdat niemand anders naar hem of haar omkijkt. Dat vind ik soms echt schrijnend. Maar maakt wel dat ik trots ben op ons verpleeghuis en het Leger des Heils.’