Van werken in de psychiatrie naar werken op een PG-afdeling in een verpleeghuis. Niet direct een stap die je zou verwachten voor een verpleegkundige. Quincy waagde de sprong in 2017. Hij maakte de keuze om bij verpleeghuis Buitenhaeghe in Almere aan de slag te gaan. ‘Ik had wel mijn twijfels. Wil ik wel richting PG? Maar ik merkte al snel dat mijn kennis uit de GGZ heel welkom was.’   

Tijdens zijn sollicitatie wordt duidelijk dat het geen functie voor een reguliere PG-afdeling betreft. Quincy begint als verpleegkundige op de afdeling Binnenhaeghe. ‘Hier wonen mensen met dementie in combinatie met andere ziektebeelden. Mijn collega’s in het team waren minder bekend met verslavingsachtergronden, verzameldrang of schizofrenie. Ik kreeg de mogelijkheid om naast mijn werk als verpleegkundige ook mijn collega’s te helpen en te coachen. Dankzij mijn ervaring in de psychiatrie kon ik hen bijstaan bij complexere zorgvragen.’  

‘Kom maar op’   

In 2019 is er een tekort aan verpleegkundigen op de PG-afdeling op de eerste etage. ‘Er werd me gevraagd of ik de overstap wilde maken. Dat heb ik gedaan en uiteindelijk ben ik binnen de afdeling doorgegroeid naar de functie van Regieverpleegkundige.’ Een uitdaging waar hij blij van wordt.  ‘Ik haal geen voldoening uit alleen maar mijn werk doen en weer naar huis gaan. Als ik iets signaleer bij een bewoner, dan denk ik gelijk: Hoe kunnen we het oplossen of zorgen dat het beter loopt? Ik vind het leuk om die verantwoordelijkheid op me te nemen, het zorgproces te bewaken en mijn collega’s te ondersteunen en coachen daarbij.’  

Wat je denkt te weten over een PG-afdeling  

Maar biedt een PG-afdeling dan wel voldoende uitdaging? ‘Zeker,’ zegt Quincy. ‘Je ziet dat ook op deze afdeling de doelgroep te maken heeft met meerdere ziektebeelden. We hebben hele interessante en complexe casussen. Hij vertelt over een bewoonster die regelmatig agressief gedrag vertoont naar andere bewoners en collega’s. ‘We weten dat ze naast haar Alzheimer ook een dwangstoornis heeft, een PTSS-achtergrond en schizofrenie. In het begin hebben we verschillende benaderingstactieken gebruikt en bepaalde medicatie. Maar niets hielp echt. Op zo’n moment ben ik degene die de gesprekken voert met de collega’s op de vloer, het netwerk en het zorgteam rondom de bewoner, zoals artsen en psychologen. Samen zoeken we naar een oplossing. Wat veroorzaakt nu het agressieve gedrag en hoe kunnen we het stoppen? Juist in combinatie met Alzheimer is dat soms lastig, maar dat maakt het ook een uitdaging.’  

‘Gewoon met je lachen’   

In het gesprek met Quincy heeft hij het over casussen en ziektebeelden. Je zou zeggen dat werken in de verpleging en verzorging toch juist om mensen draait? ‘Precies, ik wil eigenlijk het liefst niet naar ziektebeelden kijken. Ik probeer onze bewoners juist het gevoel te geven dat ik naast hen sta. Ik denk in een gesprek niet aan iemands problematiek, maar lach en praat met hen net als met ieder ander. Ik besef me heel goed dat mensen hier niet voor de lol wonen. Een verpleeghuis is nooit je eigen huis. Hoe mooi en groot je kamer ook is. Daarom is het aan ons om het zo prettig mogelijk te maken voor bewoners en naast hen te staan. Ik hoop dat ik daar met mijn positieve instelling aan kan bijdragen.’  

De kans om te groeien  

Sinds september vorig jaar volgt Quincy de opleiding hbo-v aan het Windesheim in Zwolle. Dat doet hij in een werk- en leertraject. ‘Ik heb altijd al de ambitie gehad om verder te studeren. Maar vier maanden na mijn afstuderen in 2010 als verpleegkundige, overleed mijn moeder. Ik moest werken om mijn hypotheek te kunnen betalen. Nu krijg ik de kans om mezelf verder te ontwikkelen. Daar word ik heel blij van. Binnen het Leger des Heils zijn er veel mogelijkheden om je horizon te verbreden. Naast mijn baan als regieverpleegkundige ben ik ook lid van de VVAR (een interne VVT adviesraad voor de directie) en ben ik key user in de uitrol van de digitale werkplek voor verschillende zorglocaties van het Leger des Heils. Never a dull moment hier.’