Voor Sarah voelde specialistisch verpleeghuis De Linde direct als een bijzondere plek toen ze als stagiaire hier startte. Nu, twee jaar later, werkt ze er als verzorgende IG en is er geen twijfel meer mogelijk: ‘Als je hier eenmaal binnenloopt, vergeet je dat nooit meer. Het zijn de mensen, de sfeer, de echtheid. Je kunt hier zóveel betekenen.’

‘Na mijn opleiding Maatschappelijke Zorg wist ik het zeker: als ik verder ga leren voor verzorgende IG, dan wil ik dat bij De Linde doen,’ vertelt Sarah. ‘En ik heb er nog geen moment spijt van gehad. Wat ik hier in twee jaar heb geleerd, is meer dan in al die jaren school.’

Altijd betekenisvol

‘Je komt hier allerlei ziektebeelden tegen. Dat maakt het werk uitdagend, maar bovenal is elke bewoner een uniek mens. En dat vraagt om een persoonlijke aanpak. Soms zit je tegenover iemand die gesloten is of zelfs mensenschuw. Maar als diezelfde bewoner je nu ineens begroet met ‘Saartje, ben je er weer?’, dan weet je: ik heb iets bereikt. Het vraagt alleen om veel geduld.’

Als ‘EVV-er’ – eerstverantwoordelijke verzorger – draagt Sarah de zorg voor een aantal bewoners. Ze is aanspreekpunt voor familie en bewindvoering en stelt samen met de bewoner een zorgplan op. Geen dag is hetzelfde. ‘Natuurlijk begint het met de ochtendzorg en rapporteren, maar daarna laat de dag zich leiden. Soms begeleid je iemand naar de dagbesteding, een andere keer wandel je mee naar de fietsenstalling voor een jointje. Ja, ook dat hoort erbij.’

Warme sfeer

De warme sfeer is er niet alleen onder collega’s, maar ook tussen bewoners onderling. ‘Als iemand in het ziekenhuis ligt, sturen anderen een kaartje of gaan langs. Er is echt oprechte betrokkenheid. En bewoners missen jou ook. Als ik een weekje op vakantie ben geweest, hoor ik dat meteen: ‘Fijn dat je er weer bent, Sarah.’ Dat raakt me iedere keer weer. Je kunt echt iets voor mensen betekenen en dat geeft voldoening.’

Rauw randje

‘Natuurlijk zijn er in het werken met deze doelgroep ook lastige dingen. Veel van onze bewoners zitten in een situatie die best treurig is. En je ziet dat de keuzes die ze soms maken, niet altijd helpend zijn. En dan wil je zo graag dat dit anders is. Je gunt hen bijvoorbeeld een leven zonder drugs, omdat je ziet dat dit beter is.  Maar het gaat niet om wat jij vindt dat moet gebeuren, je moet er zijn voor de bewoners. De uitdaging is om in hun situatie en met het leven waar ze voor kiezen te zorgen voor een zo groot mogelijke kwaliteit van leven. Maar dat is soms lastig. Je moet soms je eigen normen opzij zetten.

Wat je nodig hebt om hier te werken? In ieder geval veel geduld en inlevingsvermogen. Niet alleen in het ziektebeeld, maar ook in mensen. En je moet stevig in je schoenen staan. Er tegen kunnen dat je soms ook stank voor dank krijgt. Maar daar leer je echt mee om te gaan.’